«Ο κίνδυνος να απαλειφθεί η ιδιαιτερότητα της ναζιστικής γενοκτονίας είναι υπαρκτός και έχετε δίκιο να το επισηµαίνετε. Ο πειρασµός του αρνητισµού ελλοχεύει στους αντισηµίτες. Το γεγονός όµως ότι η µνήµη της ναζιστικής γενοκτονίας έχει αναχθεί σε “πολιτειακή θρησκεία της Ευρώπης” προµηνύει τα χειρότερα, γιατί µια θρησκεία την πιστεύεις ή δεν την πιστεύεις. Η αθεΐα επί του θέµατος έχει οπαδούς, αναπαράγεται. ∆εν θ’ αρέσει στον Κλοντ Λανζµάν, [Claude Lanzmann, σκηνοθέτης του 9ωρου ντοκιµαντέρ Shoah] αλλά η ώρα της βλασφηµίας έχει έρθει. Παρά το δικό του “Εδώ, δεν υπάρχουν γιατί”, πρέπει απεναντίας να συνεχίσουµε να ερευνούµε τη γενεαλογία του εγκλήµατος. Αν πράγµατι φοβάστε τον ιστορικό αρνητισµό, επείγει η εξάλειψη των ιδεολογιών που σας εξυµνούν ως υπέρτατα θύµατα και θέτουν ιεραρχήσεις στη φρικαλεότητα. Πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη στους Τσιγγάνους, στους οµοφυλόφιλους, στους Σοβιετικούς, στους κοµµουνιστές που έχασαν τη ζωή τους πλάι στους δικούς σας, όπως επίσης επείγει η αναγνώριση µιας από τις καταβολές του ναζισµού: το υπερατλαντικό δουλεµπόριο και η αποικιοκρατία. Θα µπορούµε τότε να υιοθετήσουµε τα λόγια της Ρόζα Λούξεµπουργκ: “Αισθάνοµαι σπίτι µου παντού απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσµου όπου υπάρχουν σύννεφα, πουλιά και δάκρυα.” Ή, για να το πω διαφορετικά, να φωνάξουµε µαζί δυνατά πως όχι, το Ολοκαύτωµα, όπως και όλα τα µαζικά εγκλήµατα, δεν θα είναι ποτέ “λεπτοµέρεια”».